Την Παρασκευή 1 Σεπτέμβρη προφεστιβαλική εκδήλωση στην Ελασσόνα στα πλαίσια του 43ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή»

>> Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Στην πλατεία απέναντι από το θέατρο Β.Φαρμάκη στην Ελασσόνα, την Παρασκευή 1 Σεπτέμβρη, θα πραγματοποιηθεί η προφεστιβαλική εκδήλωση για το 43ο Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή».

Οι εκδηλώσεις θα ξεκινήσουν στις 20.00 και περιλαμβάνουν:
-Πολιτική ομιλία από την Μαρία Γαβαλά μέλος της Κ.Ε του ΚΚΕ.
- Μουσικοαφηγηματική παράσταση «Να μην πάψεις στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για το δίκαιο»
-Μουσικό πρόγραμμα.
 Στο χώρο της εκδήλωσης θα λειτουργεί και βιβλιοπωλείο της «Σύγχρονης Εποχής».

Read more...

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΠΟΛΟΓΗΤΩΝ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

>> Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Περί «διώξεων» του ελληνισμού στην ΕΣΣΔ
Αποκαλυπτικά στοιχεία και ντοκουμέντα που ανατρέπουν άλλο ένα κατασκεύασμα του αντικομμουνισμού
Ελληνες της ΕΣΣΔ δηλώνοντας «έτοιμοι για την εφαρμογή του 5χρονου Πλάνου»!
Ελληνες της ΕΣΣΔ δηλώνοντας «έτοιμοι για την εφαρμογή του 5χρονου Πλάνου»!





















Η προσπάθεια ορισμένων κύκλων να αξιοποιήσουν την αντικομμουνιστική φιέστα στην Εσθονία για να προωθήσουν διαφόρων ειδών επιδιώξεις, θυμίζει το «τώρα που βρήκαμε παπά, να θάψουμε πέντε - έξι». Ετσι, κάτω από το γενικό τίτλο «εγκλήματα του κομμουνισμού», είδαμε πλάι στα γνωστά περί «Κατίν» και «λιμού» να προστίθενται τα χιλιομασημένα και πάντα διαψευσμένα περί «γενοκτονίας των Ποντίων επί Στάλιν».
Ο «Ριζοσπάστης» έχει ανατρέψει με σειρά άρθρων τη σχετική φιλολογία στο παρελθόν. Υπενθυμίζουμε σήμερα ορισμένα από τα στοιχεία που απαντούν στον αντικομμουνιστικό ισχυρισμό.
1. Ο Αμερικανός ιστορικός T. Martin υποστήριξε πως καμιά άλλη χώρα δεν κατάφερε να προσεγγίσει ποτέ το εύρος των ευνοϊκών προγραμμάτων που εφάρμοσε η Σοβιετική Ενωση («για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία») για την ανάπτυξη των εθνοτήτων. Η σοβιετική πολιτική προσανατολίστηκε γύρω από τη συστηματική προώθηση της ιδιαίτερης εθνικής ταυτότητας και της εθνικής συνείδησης μεταξύ των μη ρωσικών λαών της ΕΣΣΔ. Αυτό επετεύχθη μέσω α) της δημιουργίας εθνικών περιοχών, με διευρυμένο καθεστώς αυτονομίας και αυτοδιοίκησης, και β) μιας δυναμικής προώθησης των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών που στοιχειοθετούσαν μια δοσμένη εθνική - πολιτιστική ταυτότητα: Ηθη και έθιμα, γλώσσα, μουσεία, λογοτεχνία και ποίηση κ.ά. (Martin T., 2001, «The Affirmative Action Empire» σελ. 13-18).
2. Πράγματι, κατά τη δεκαετία του 1930, πάρθηκαν μια σειρά μέτρων από τις σοβιετικές αρχές που είχαν να κάνουν:
α) Με τη διαπίστωσή τους, στις αρχές της δεκαετίας του 1930, πως οι εθνικές οργανώσεις και θεσμοί (όπως οι αυτόνομες εθνικές περιοχές, τα εθνικά σχολεία κ.λπ.), αντί να αποδυναμώσουν τις εθνικιστικές τάσεις στις περιοχές αυτές, μετατράπηκαν σε εφαλτήρια για την ενίσχυσή τους.
β) Με την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη και τη διαπίστωση πως ένας δεύτερος ιμπεριαλιστικός πόλεμος ήταν αναπόφευκτος. Οι αυξανόμενες επαφές τμήματος της διασποράς με τις φασιστικές κυβερνήσεις του εξωτερικού, σε συνδυασμό με το ρόλο που έπαιξε ο αστικός εθνικισμός (ως «πέμπτη φάλαγγα») κατά την ιμπεριαλιστική επέμβαση στην ΕΣΣΔ το 1919-1920, δημιούργησε εύλογες ανησυχίες στη σοβιετική κυβέρνηση.
Υπήρχαν Ελληνες που είχαν σχέση με τα παραπάνω; Ο ερευνητής Ιβάν Τσούχα, τα στοιχεία του οποίου είχαν παρουσιαστεί σε σχετικό άρθρο του «Ταχυδρόμου» (18/6/2005), αναφέρει πως «μια εκδοχή είναι ...η πληροφορία από την Αθήνα να μιλούσε για ενδεχόμενη αυτονομιστική κίνηση Ελλήνων που έμεναν στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας και δημιουργία ακόμη και ανεξάρτητου κράτους στο Νότο της ΕΣΣΔ. Πίσω από την κίνηση αυτή, σύμφωνα πάντοτε με τις ίδιες πηγές, βρίσκονταν Ελληνες που διατηρούσαν στενές σχέσεις με το φασιστικό καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά... Είχε προηγηθεί η άρνηση του μεταξικού καθεστώτος να δεχτεί τον επαναπατρισμό αρκετών χιλιάδων Ελλήνων που ζούσαν στη Σοβιετική Ενωση, δίχως ωστόσο να έχουν πάρει σοβιετικά διαβατήρια».
Αυτή η εκδοχή φαίνεται να επιβεβαιώνεται ακόμα και από το αντικομμουνιστικό βιβλίο των Beck και Godin (ψευδώνυμα δύο Σοβιετικών συγγραφέων που ήταν στη φυλακή την εποχή εκείνη στην ΕΣΣΔ), που δημοσιεύτηκε (για ευνόητους λόγους) στις ΗΠΑ το 1951: «Ετυχε να είμαστε πολύ καλά πληροφορημένοι για τους Ελληνες αυτούς, επειδή ένας από μας μοιραζόταν το κελί με έναν άνθρωπο, που, σύμφωνα με δική του ομολογία, επρόκειτο να γίνει υπουργός Παιδείας στη σχεδιαζόμενη Μεγάλη Ελληνική Δημοκρατία, η οποία επρόκειτο να ιδρυθεί με ξένη - και ειδικά ελληνική - βοήθεια στη Νότια Ρωσία» (Beck F. & Godin W., 1951, «Russian Purge and the Extraction of Confession» σελ. 140).
Το ότι υπήρχαν στην Ελλάδα σύλλογοι Ελλήνων από τη Ρωσία (κυρίως πρώην κεφαλαιούχοι που είχαν χάσει τις περιουσίες τους με την Οκτωβριανή Επανάσταση) που διατηρούσαν καλές σχέσεις και ιδεολογική συμπάθεια /συγγένεια με το καθεστώς Μεταξά, είναι γεγονός. Σε υπόμνημα του Σωματείου «Ελλήνων εκ Ρωσίας», αναφέρεται πως ο εκτοπισμός Ελλήνων έγινε με κριτήριο τις εθνικιστικές και αντικομμουνιστικές τους πεποιθήσεις (Παυλίδη Ε., 1953, «Ο Ελληνισμός της Ρωσίας», σελ. 400 και 407).
Ορισμένοι ερευνητές ισχυρίζονται πως η ύπαρξη υπονομευτικών ομάδων ανάμεσα στους Ελληνες - και γενικότερα - δεν ήταν τίποτε άλλο από χαλκευμένες κατηγορίες των αρχών. Και όμως, η ύπαρξη αυτών των ομάδων επιβεβαιώνεται και μέσα από τα επίσημα στοιχεία του ελληνικού κράτους. Ετσι, στην αίτηση του Αλεξίου Ελευθεριάδη προς τις προξενικές αρχές (22/9/1935), αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Πλην εάν εγώ απηλλάγην εκ των δεινών της Κομμουνιστικής Ρωσίας υπάρχουν εκεί οικογένειαι υποφέρουσι τα πάνδεινα διότι είναι εχθροί του Κομμουνιστικού καθεστώτος. Οι άνθρωποι ούτοι υπό την ηγεσία μου κατ' επανάληψιν εξεγερθέντες κατά τα έτη 1929 και ιδίως κατά τα έτη 1931-1932 έστρεψαν τα όπλα εναντίον των κομμουνιστών, πλην όμως δεν είχον την τύχην να ιδούν τας προσπάθειάς των ευδοκιμούσας, βραδύτερον δε συνελαμβάνοντο μεθ' εμού και εξορίζοντο εις τη Σιβηρίαν υποφέροντες τα μέγιστα υπό των κομμουνιστών» («Περί χορηγήσεως αδείας καθόδου εν Ελλάδι υπηκόων Ελλήνων διαμενόντων εν Ρωσία», Αρχείο ΥΠΕΞ, Φάκελος 45.5).
Ταξικός ο προσανατολισμός των μέτρων
3. Στο επίκεντρο της έρευνας και των μέτρων που έλαβαν οι σοβιετικές αρχές, δεν περιελήφθησαν οι Ελληνες αδιακρίτως, όπως ισχυρίζονται μερικοί, αλλά συγκεκριμένα όσοι α) είχαν ταξικό συμφέρον να αλλάξει το κοινωνικοοικονομικό καθεστώτος, β) δεν είχαν εκπληρώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις και ούτε θα στρατεύονταν σε περίπτωση πολέμου, ή γ) σε περίπτωση εμπόλεμης κατάστασης, θα ήταν σε θέση λόγω της επαγγελματικής τους κατάστασης να προκαλέσουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Να σημειωθεί πως η ελληνική υπηκοότητα αποκτήθηκε είτε την περίοδο 1917-1920 (εποχή της εθνικιστικής - αυτονομιστικής έξαρσης), είτε την περίοδο 1927-1931 από γαιοκτήμονες που έτσι εξαιρούνταν από την κολεκτιβοποίηση.
Ενδεικτικό του ταξικού προσανατολισμού των μέτρων που ελήφθησαν, αποτελεί το γεγονός πως από τους Ελληνες που συνελήφθησαν από την ελληνική περιοχή, το 32% προερχόταν από τα κολχόζ (κατηγορούμενοι για σαμποτάζ), το 27% βρισκόταν σε εξειδικευμένες θέσεις, το 13% κατείχε διευθυντικές θέσεις, το 10% ήταν υπάλληλοι, το 6% εκπαιδευτικοί, ενώ μόλις το 3% ήταν εργάτες (Αγτζίδης Β., 2001, «Παρευξείνιος Διασπορά», σελ. 480).
4. Οσον αφορά, τέλος, τα νούμερα που παρατίθενται γύρω από την έκταση των διώξεων, οι «εκτιμήσεις» ποικίλλουν. Ορισμένοι κάνουν λόγο ακόμα και για εκατοντάδες χιλιάδες εκτοπισμένων. Η μόνη σχετικά αξιόπιστη διασταύρωση που μπορούμε να κάνουμε εμείς, είναι με τα στοιχεία που παρατίθενται από μια έρευνα με βάση τα επίσημα κρατικά αρχεία της ΕΣΣΔ και κάνουν λόγο για 2.610 Ελληνες εκτοπισμένους το 1942 (αριθμός που έπεσε στους 1.247 το 1947) (Pohl J. O., 1999, «Ethnic Cleansing in the USSR, 1937-1949» σελ. 123).
Από την άλλη μεριά, ο συνολικός αριθμός των μετεγκατεστημένων, σύμφωνα με τα αρχεία της KGB (αναφέρονται ως «ειδικοί μέτοικοι»), μέχρι το 1953 ανερχόταν σε 14.760. Η γεωγραφική κατανομή τους επίσης δείχνει ότι ελάχιστος αριθμός εξ αυτών εγκαταστάθηκε σε περιοχές της Σιβηρίας, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία μεταφέρθηκε σε προάστια μεγάλων αστικών κέντρων (στις πόλεις Molotov, Sverdlovsk, ακόμα και στη Μόσχα). Σημειωτέον πως οι «ειδικοί μέτοικοι» αποζημιώνονταν για τις περιουσίες που άφηναν πίσω, ενώ το σοβιετικό κράτος εξασφάλιζε την επαγγελματική τους αποκατάσταση και προσέφερε μια ιδιαίτερα εκτενή σειρά διευκολύνσεων για την αγορά βασικών αγαθών (τους πρώτους μήνες η προμήθεια τροφίμων γινόταν δωρεάν), την αγορά ή οικοδόμηση οικιών κ.λπ. (Απόφαση Νο. 5859 της Κρατικής Επιτροπής Αμυνας 11/5/1994, Βιβλιοθήκη Κογκρέσου των ΗΠΑ).
Η αφερεγγυότητα του ιδεολογήματος περί «μαζικών διώξεων» και «γενοκτονίας» αποδεικνύεται επίσης από τη συνεχόμενη αυξητική πορεία του συνολικού αριθμού των Ελλήνων στην ΕΣΣΔ, η οποία σε καμιά απολύτως περίοδο δεν παρουσιάζει μείωση ή στασιμότητα.
Στόχος η αντεπαναστατική ελίτ
5. Ερευνα Αμερικανών ιστορικών στα κρατικά αρχεία της ΕΣΣΔ, που δημοσιεύτηκε στο «American Science Review», προσέφερε πρόσθετο φως στην υπόθεση, αποδομώντας από τα θεμέλιά τους τις διάφορες «θεωρίες» περί εθνοκάθαρσης των μειονοτήτων στην ΕΣΣΔ. Η έρευνα αυτή κατέληγε συμπερασματικά πως η λεγόμενη «περίοδος της τρομοκρατίας» (αναφέρονται στην περίοδο 1936-1940) «στόχευε κυρίως στις ελίτ, παρά στις εθνικές ομάδες αυτές καθαυτές». Επηρέασε δηλαδή μέλη εθνοτήτων, τα οποία ανήκαν στη διοικητική και οικονομική ελίτ (και τα οποία αντιμετώπιζαν κατηγορίες διαφθοράς, κατάχρησης εξουσίας κ.λπ.), λόγω της θέσης που κατείχαν και όχι εξαιτίας της καταγωγής τους.
6. Οσον αφορά τη διάρκεια των ποινών, το 1939, κατά τα τέλη, δηλαδή, της περιόδου του περιβόητου «μεγάλου τρόμου», στο σύνολο των ποινών, μόλις το 0,1% των περιπτώσεων αφορούσαν κάθειρξη άνω των 10 ετών (το 4% αφορούσε κάθειρξη από 5 έως 10 έτη και το 95,9% μέχρι 5 έτη). Τα στοιχεία που παρουσίασε η Ελληνική Πρεσβεία της Μόσχας στο υπουργείο των Εξωτερικών επιβεβαιώνουν τα παραπάνω ευρήματα (Getty J. A., Rittersporn, Zemskov V. N., 1993, «Victims of the Soviet Penal System in the pre-war Years: A First Approach on the Basis of Archival Evidence» στο American Science Review, 98 (4)).
7. Στο σύνολό τους, τα δεδομένα που προέκυψαν από την εξέταση των κρατικών αρχείων της ΕΣΣΔ φαίνεται να υποστηρίζουν «την υπόθεση» που είχε ήδη αρχίσει να υποστηρίζεται από μεγάλη μερίδα της επιστημονικής κοινότητας «ενός προοδευτικά αντι-ελίτ προσανατολισμού της ποινικής πολιτικής» κατά τη δεκαετία του 1930 και έπειτα. Παράλληλα, οι συγγραφείς της μελέτης κατέληξαν πως οι «ισχυρισμοί ότι ο τρόμος έπεσε με ιδιαίτερο βάρος στις μη ρωσικές εθνικότητες δεν προκύπτει από τα δεδομένα των έγκλειστων τη δεκαετία του 1930. Ο συνήθης ισχυρισμός ότι οι περισσότεροι εκ των κρατουμένων ήταν "πολιτικοί", επίσης φαίνεται αναληθής. Από την άλλη μεριά, τα νέα στοιχεία υποστηρίζουν την άποψη, στην οποία κατέληξαν και άλλες στατιστικές έρευνες και μελέτες άλλων τύπων, πως οι διώξεις στόχευαν τη σοβιετική ελίτ». Και για να τεθεί η συζήτηση στη σωστή της βάση, αξίζει να σημειωθεί τέλος πως, σύμφωνα με την ίδια μελέτη, το ποσοστό των εγκλείστων στην ΕΣΣΔ το διάστημα 1936-1939, μια περίοδο έντονης ταξικής πάλης, ήταν χαμηλότερο του αντίστοιχου των ΗΠΑ τη δεκαετία του 1990 (2,4% έναντι 2,8%, αντίστοιχα).
Στην ερώτηση αν «κυνηγούσανε γενικά τους Ελληνες σαν εθνότητα», μια επαναπατρισθείσα που ανήκε σε εύπορη οικογένεια απάντησε με ειλικρίνεια: «Οχι όλους, τους πλούσιους, τους ευκατάστατους»... (Ιστορικό Αρχείο Προσφυγικού Ελληνισμού, συνεντεύξεις).
Η πλειοψηφία του ελληνισμού στη Σοβιετική Ενωση απέδειξε έμπρακτα την εκτίμηση και αφοσίωσή της στο νέο κοινωνικοπολιτικό καθεστώς κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Χιλιάδες Ελληνες πολέμησαν στην πρώτη γραμμή ενάντια στη φασιστική επίθεση και έδωσαν τη ζωή τους για την υπεράσπιση της σοσιαλιστικής τους πατρίδας. Ακόμα και σε περιοχές κατεχόμενες από τους ναζί, δεν ήταν λίγοι οι Ελληνες που έσπευσαν μαζικά να ενισχύσουν τις γραμμές των παρτιζάνων που δρούσαν στα μετόπισθεν.

Read more...

Ευρωπαϊκή Ενωση: Αντικομμουνισμός μέχρι το μεδούλι...

Από το αντικομμουνιστικό μνημόνιο του Συμβουλίου της Ευρώπης το 2005, έως το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον Απρίλη του 2009 περί «Ευρωπαϊκής Συνείδησης και Ολοκληρωτισμού», την ανακήρυξη από την ΕΕ της 23ης Αυγούστου σε «Μέρα Μνήμης των θυμάτων του ναζισμού και του σταλινισμού», την προσπάθεια να αντικατασταθεί η 9η Μάη από μέρα γιορτασμού της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών σε «μέρα της Ευρώπης», δηλαδή της ΕΕ, κι όλες τις άλλες αντικομμουνιστικές διακηρύξεις κι αποφάσεις της ΕΕ, έχουμε μια προκλητική πλαστογράφηση της ιστορικής αλήθειας.
Επιχείρηση που χρηματοδοτείται με εκατοντάδες εκατομμύρια από τον προϋπολογισμό της ΕΕ, όπως συμβαίνει με το «Σπίτι της Ιστορίας», ή το πρόγραμμα «Ευρώπη για τους πολίτες», που απευθύνονται κατά κύριο λόγο σε σχολεία, μαθητές, Οργανισμούς Τοπικής Διοίκησης, ΜΚΟ.
Στο στόχαστρο αυτών των σχεδίων είναι οι νεανικές συνειδήσεις, ώστε να δηλητηριαστούν συστηματικά με τον αντικομμουνισμό, τη συκοφάντηση των χωρών όπου οικοδομήθηκε ο σοσιαλισμός, τη δικαιολόγηση ή τον εξωραϊσμό των ναζιστικών - φασιστικών εγκλημάτων. Για παράδειγμα, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη η πρόσφατη ενορχηστρωμένη προσπάθεια - που προβλήθηκε ακόμη και από το γνωστό τραγουδιστικό διαγωνισμό - εξύμνησης των Τατάρων που συνεργάστηκαν με τους ναζί και τη συκοφάντηση της περιόδου που επικεφαλής του σοβιετικού κράτους ήταν ο Στάλιν.
Αφίσες όπως αυτή έχουν περίοπτη θέση ανάμεσα στα εκθέματα που φιλοξενεί το «Σπίτι της Ευρωπαϊκής Ιστορίας»
Αφίσες όπως αυτή έχουν περίοπτη θέση ανάμεσα στα εκθέματα που φιλοξενεί το «Σπίτι της Ευρωπαϊκής Ιστορίας»
Ο στόχος δεν είναι μόνο το παρελθόν, αλλά κυρίως το μέλλον, ώστε να στιγματιστεί η κομμουνιστική ιδεολογία και δράση, ως προπομπός για να χτυπηθεί συνολικά το εργατικό - λαϊκό κίνημα, να χειραγωγηθούν και να αφοπλιστούν οι συνειδήσεις των νέων γενιών.
Στις χώρες που γνώρισαν το σοσιαλισμό, οι εργαζόμενοι που σήμερα βρίσκονται αντιμέτωποι με την άγρια αντιλαϊκή πολιτική του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος, προβληματίζονται σοβαρά κάνοντας τη σύγκριση των κατακτήσεών τους στα δύο συστήματα.
Ξεπλένουν το ναζισμό - φασισμό
Δεύτερη, σοβαρή πλευρά της αντικομμουνιστικής εκστρατείας της ΕΕ είναι η δικαιολόγηση στις λαϊκές συνειδήσεις του εγκληματικού χαρακτήρα του ναζισμού - φασισμού, η απόκρυψη του γεγονότος ότι ο φασισμός αποτελεί το αποτρόπαιο γέννημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Ο φασισμός υπήρξε πάντοτε το οπλισμένο χέρι των καπιταλιστών απέναντι στο εργατικό - λαϊκό κίνημα και τους κομμουνιστές, τέτοιο είναι και σήμερα. Η ιστορική πείρα έχει αποδείξει ότι είναι αδύνατο να ξεριζωθεί ο φασισμός αν δεν ξεριζωθεί ο ίδιος ο καπιταλισμός, γιατί είναι η πιο απάνθρωπη, απαίσια και αποκρουστική μορφή του. Ο αντικομμουνισμός, οι διώξεις ενάντια στα ΚΚ και τους κομμουνιστές συνοδεύουν πάντοτε τα άγρια αντιλαϊκά μέτρα που παίρνονται σήμερα σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ και πάνε χέρι - χέρι με τη στήριξη ρατσιστικών, εθνικιστικών, φασιστικών κομμάτων.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ το Νοέμβρη του 2015 απείχαν από το Ψήφισμα που υιοθέτησε η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ «ενάντια στην ηρωοποίηση (glorification) του ναζισμού, του νεοναζισμού και άλλων πρακτικών που υποβοηθούν την κλιμάκωση σύγχρονων μορφών ρατσισμού, φυλετικών διακρίσεων, ξενοφοβίας και μισαλλοδοξίας σχετιζόμενες με αυτόν».
Μάλιστα, τη στάση της αποχής - σε πλήρη σύμπλευση με όλες τις άλλες κυβερνήσεις της ΕΕ - τήρησε και η ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ που κρατάει «αριστερή» ταμπέλα, όπως πριν από ένα χρόνο είχε κάνει στο ίδιο ψήφισμα και η κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Το επιχείρημά τους, ότι «ανησυχούν» μήπως τα μέτρα του Ψηφίσματος θίγουν τα δικαιώματα της ελεύθερης έκφρασης και του συνέρχεσθαι, είναι προκλητικά ψεύτικο.
Σε μια σειρά χώρες της ΕΕ έχουν ψηφιστεί νόμοι που απαγορεύουν και ποινικοποιούν τη δράση των κομμουνιστών, την κομμουνιστική ιδεολογία, ακόμη και τη χρήση των κομμουνιστικών συμβόλων. Δεν είδαμε σε αυτές τις περιπτώσεις καμία ευαισθησία, ούτε από τον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε από τις άλλες κυβερνήσεις των χωρών της ΕΕ και πολύ περισσότερο από την ΕΕ.
Το αντίθετο μάλιστα: Η ΕΕ και οι άλλες κυβερνήσεις στηρίζουν και ενθαρρύνουν τις διώξεις ενάντια στους κομμουνιστές και τα ΚΚ. Παρά τις δεκάδες Ερωτήσεις που κατέθεσε προς τα όργανα της ΕΕ η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ σχετικά με μέτρα που παίρνονται σε διάφορα κράτη - μέλη της ΕΕ ενάντια στους κομμουνιστές, δεν βρήκαν να πουν ούτε μια λέξη όλα αυτά τα χρόνια.
Για να αναφερθούμε μόνο στο πιο πρόσφατο παράδειγμα: Σε απάντησή της η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε Ερώτηση του ΚΚΕ για τις εγκληματικές επιθέσεις φασιστικών συμμοριών ενάντια στον Γραμματέα της Ενωσης Λενινιστικής Κομμουνιστικής Νεολαίας της Ουκρανίας, τον Α' Γραμματέα της Επιτροπής Πόλης Κιέβου και άλλα στελέχη της Οργάνωσης, κάνει πως δεν ξέρει τίποτε, ενώ προκλητικά υποστηρίζει ότι «η συμφωνία σύνδεσης ΕΕ - Ουκρανίας βασίζεται σε κοινές αξίες, ιδίως στον πλήρη σεβασμό των δημοκρατικών αρχών, του κράτους δικαίου, της χρηστής διακυβέρνησης, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών», τη στιγμή που η ίδια η ζωή έχει αποδείξει ότι η συγκεκριμένη συμφωνία όχι μόνο νομιμοποιεί τις συστηματικές επιθέσεις κρατικής καταστολής, αλλά και επικυρώνει τους ήδη ψηφισμένους αντικομμουνιστικούς νόμους και την απαγόρευση της πολιτικής δράσης των κομμουνιστών μετά τη δίκη - παρωδία που αποφάσισε την απαγόρευση του ΚΚ Ουκρανίας τον περασμένο Δεκέμβρη.
Ενα τελευταίο και πλέον πρόσφατο παράδειγμα από το Ευρωκοινοβούλιο, όπου στις 14 Ιούνη οργανώθηκε έκθεση για να τιμηθεί ο γνωστός συνεργάτης των ναζί Κροάτης καρδινάλιος Alojzije Stepinac, υποστηρικτής του καθεστώτος των Ουστάσα, στη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της Γιουγκοσλαβίας, εγκληματίας πολέμου καταδικασμένος για τη συμμετοχή του στο πογκρόμ κατά των Σέρβων, Εβραίων, Αθίγγανων κ.ά. εθνοτήτων.
Εκεί όπου παλινορθώθηκε ο καπιταλισμός
Να δούμε όμως και την κατάσταση σε μια σειρά χώρες στην ΕΕ, ιδίως αυτές όπου παλινορθώθηκε ο καπιταλισμός μετά την επικράτηση της αντεπανάστασης:
  • Γνωστοί φασίστες αναρριχώνται σε κυβερνητικές θέσεις. Χρηματοδοτείται η αναβίωση φασιστικών κομμάτων και συμμοριών, την ίδια στιγμή που οργιάζει ο αντικομμουνισμός.
  • Στις χώρες της Βαλτικής τα αστικά κόμματα συγκυβερνούν με νοσταλγούς του φασισμού, ενώ τα ΚΚ είναι παράνομα, τα κομμουνιστικά σύμβολα έχουν ποινικοποιηθεί, η κομμουνιστική πολιτική δράση συνιστά ποινικό αδίκημα.
  • Στη Λετονία η βουλή επισήμως αποκατέστησε τα SS και απένειμε συντάξεις σε επιζώντα μέλη τους. Αντίθετα, η ένοπλη αντίσταση κατά των ναζί θεωρείται έγκλημα. Πρώην παρτιζάνοι, όπως ο 80χρονος Βασίλι Κονονόφ, οδηγήθηκαν στα δικαστήρια, κατηγορούμενοι ότι στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο σκότωσαν συνεργάτες των Γερμανών!
  • Χιλιάδες εγκληματίες πολέμου και ένοπλοι συνεργάτες των ναζί έχουν αναγορευτεί σε σύμβολα της «εθνικής αντίστασης»! Πρόκειται για όσους πολέμησαν το 1941-'44 στο πλευρό των χιτλερικών, ως οπλίτες των Waffen SS, της λεγόμενης «Βοηθητικής Αστυνομίας» (Schummo), της εσθονικής μεραρχίας των SS, πρωταγωνιστώντας στα ναζιστικά εγκλήματα: κάψιμο χωριών, μαζικές εκτελέσεις αμάχων και, κυρίως, στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων και των Τσιγγάνων. Τέλος, στις χώρες αυτές εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που - είτε οι ίδιοι είτε οι γονείς τους - εγκαταστάθηκαν τον τελευταίο μισό αιώνα στην περιοχή ως εργαζόμενοι στο πλαίσιο της Σοβιετικής Ενωσης, χαρακτηρίστηκαν «ανιθαγενείς» και στερούνται από κάθε πολιτικό και τα στοιχειώδη κοινωνικά δικαιώματα.
  • Ανάλογη είναι η κατάσταση και σε άλλες χώρες, στην Πολωνία, την Τσεχία, τη Σλοβακία, τη Ρουμανία κ.ά., με πολύπλευρη προσπάθεια ποινικοποίησης του κομμουνισμού, απαγόρευσης μέχρι και των κομμουνιστικών συμβόλων. Στην Πολωνία, για παράδειγμα, μέλη και στελέχη του ΚΚ Πολωνίας καταδικάστηκαν πρόσφατα σε ποινές φυλάκισης έως και 9 μήνες, γιατί θεωρήθηκε έγκλημα η διάδοση των ιδεών τους μέσω της εφημερίδας και της ιστοσελίδας του ΚΚ Πολωνίας, με τις σαθρές κατηγορίες περί «δημόσιας προώθησης ολοκληρωτικού συστήματος». Καθόλου τυχαία, στην Πολωνία έγινε τον περασμένο Ιούλη η ετήσια Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ, με αιχμή, μεταξύ άλλων, την εγκατάσταση της αντιπυραυλικής Ασπίδας στην Ανατολική - Κεντρική Ευρώπη, σε συνδυασμό με την αναβάθμιση της παρουσίας των ΝΑΤΟικών δυνάμεων στο Αιγαίο και τη Μαύρη Θάλασσα, σε ανταγωνισμό με τη Ρωσία.
Οι λαοί χρειάζεται να βγάλουν συμπεράσματα
Τα συμπεράσματα είναι προφανή. Η ΕΕ, αστικές κυβερνήσεις και τα κόμματα της αστικής διαχείρισης πρωτοστατούν στον αντικομμουνισμό, την παραχάραξη και το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, τις διώξεις ενάντια στα ΚΚ και τους κομμουνιστές, την ποινικοποίηση της δράσης τους και της κομμουνιστικής ιδεολογίας. Νερό όμως στο μύλο του αντικομμουνισμού χύνουν και τα οπορτουνιστικά κόμματα και τα νεόκοπα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα του ΚΕΑ, ταυτιζόμενα με την προπαγάνδα της ΕΕ για «ολοκληρωτικά καθεστώτα» και «σταλινικά εγκλήματα».
Ο αντικομμουνισμός οξύνεται όσο πιο άγρια γίνεται η επίθεση των επιχειρηματικών ομίλων της ΕΕ ενάντια στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, για να προωθήσουν τις θέσεις τους στο σφοδρό μονοπωλιακό ανταγωνισμό με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα και ισχυρά καπιταλιστικά κράτη. Αυτονόητη συνέπεια της αντικομμουνιστικής εκστρατείας είναι η δικαιολόγηση, ο εξωραϊσμός και η αθώωση του ναζισμού - φασισμού.
Αυτό είναι το πρόσφορο έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύσσονται τα ρατσιστικά, φασιστικά κόμματα σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ. Δεν είναι, άλλωστε, διόλου τυχαίο ότι τα κόμματα αυτά χρησιμοποιούν ατόφιο όλο το αντικομμουνιστικό οπλοστάσιο της ΕΕ για να επιτεθούν ενάντια στην κομμουνιστική ιδεολογία και τους κομμουνιστές, για να προβάλλουν τις σάπιες και αποκρουστικές φασιστικές αντιλήψεις τους.
Οι λαοί της Ευρώπης μπορούν να βγάλουν συμπεράσματα. Τα δικαιώματα και οι ελευθερίες τους, όσο η εξουσία βρίσκεται στα χέρια των μονοπωλίων, βρίσκονται σε διαρκή κίνδυνο, σε ασφυκτικό περιορισμό, γιγαντώνονται οι κατασταλτικοί μηχανισμοί σε εθνικό επίπεδο και στην ΕΕ.
Γι' αυτό και το ζήτημα της πάλης για την κατάργηση των αντικομμουνιστικών διώξεων, την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων συνδέεται αναπόσπαστα με την πάλη για να περάσει η εξουσία στα χέρια του λαού, ώστε απαλλαγμένος από τα δεσμά κάθε καπιταλιστικής διακρατικής ένωσης να ανοίξει το δρόμο για την πραγματική λαϊκή ελευθερία και κυριαρχία σε μια οικονομία και κοινωνία στην υπηρεσία των λαϊκών αναγκών.
Β. Κ.

Το αρθρό δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη της Παρασκευής


Read more...

ΧΥΔΑΙΟΣ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης...
Τα ναζιστικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Πολωνία
Τα ναζιστικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Πολωνία


















Με αφορμή τη χτεσινή φιέστα στην Εσθονία όλος ο αντικομμουνιστικός βόθρος βγήκε στον αφρό. Τίποτα νέο ούτε καν ξαναζέσταμα. «Αλήθειες» μαγειρεμένες από τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία οκτώ δεκαετίες πριν, αναπαράγονται αυτές τις μέρες με ρυθμό μπαράζ, κάνοντας καθαρό ότι η αστική τάξη και τα επιτελεία της τρέμουν το λαό και την προοπτική της πάλης του, χτυπούν τους κομμουνιστές γιατί αυτοί είναι φορείς της διεξόδου από το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα και τις κρίσεις του.
Χιλιάδες σελίδες ιστορικής έρευνας έχουν καταρρίψει ένα προς ένα τα μυθεύματα περί των «εγκλημάτων του κομμουνισμού». Σήμερα θα σταθούμε περιληπτικά σε τέσσερα απ' αυτά:
Το σύμφωνο Μολότοφ - Ρίμπεντροπ
Υπογράφτηκε σαν χτες το 1939 και χρησιμοποιείται σήμερα από την ηγεσία της ΕΕ για να στηρίξει την ανιστόρητη εξίσωση ναζισμού - κομμουνισμού. Τι ήταν και ποιες συνθήκες επέβαλαν την υπογραφή αυτού του συμφώνου;
Βγαίνοντας ηττημένη από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γερμανία εξακολουθούσε να είναι ιμπεριαλιστική δύναμη παρά την επιβολή σκληρών όρων με τη συνθήκη των Βερσαλιών. Υπήρχε, επίσης, ένα νέο στοιχείο στις διεθνείς σχέσεις. Η ύπαρξη της Σοβιετικής Ενωσης. Αυτό καθοδηγούσε τις πράξεις όλων των ιμπεριαλιστών καθώς στην εφαρμοσμένη πλέον εξουσία των εργατών έβλεπαν τον κύριο αντίπαλό τους.
Αξιωματικοί των ναζί παρουσιάζουν στο δάσος του Κατίν τα θύματα της θηριωδίας τους ως έγκλημα των Σοβιετικών
Αξιωματικοί των ναζί παρουσιάζουν στο δάσος του Κατίν τα θύματα της θηριωδίας τους ως έγκλημα των Σοβιετικών
Ετσι, απ' το 1924 - 1925 τα καπιταλιστικά κράτη της Δυτικής Ευρώπης συνέβαλαν τα μέγιστα στην αναγέννηση της οικονομικής και πολεμικής ισχύος της Γερμανίας, με σκοπό να αντιμετωπίσουν από κοινού τον μπολσεβικισμό. Η Γερμανία ανορθώθηκε οικονομικά με τα σχέδια Ντοζ (1924) και Γιανκ (1929), τα οποία εμπνεύστηκαν κι έθεσαν σε εφαρμογή οι κύριοι εκπρόσωποι του αμερικανικού και του αγγλογαλλικού χρηματιστικού κεφαλαίου. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο που με την εφαρμογή αυτών των σχεδίων τα μεγαλύτερα αμερικανικά μονοπώλια («Στάνταρντ Οϊλ», «Τζένεραλ Ελέκτρικ», «Τζένεραλ Μότορς», «Ιντερνάσιοναλ Τέλεγκραφ εντ Τέλεφον Κόμπανι», «Φορντ», «Ανακόντα» κ.λπ.) διείσδυσαν στη γερμανική Βιομηχανία με τη μέθοδο των απευθείας επενδύσεων. Στην καθαρά πολεμική παραγωγή, η πρόοδος της ναζιστικής Γερμανίας, χάρη στα ξένα κεφάλαια, υπήρξε εντυπωσιακή. Στα χρόνια 1933 - '39 τα πολεμικά έξοδα της Γερμανίας αυξήθηκαν περισσότερο από 12 φορές, ενώ η γερμανική πολεμική παραγωγή αυξήθηκε 22 φορές. Οι Ενοπλες Δυνάμεις της την 1η Σεπτέμβρη του 1939 έφταναν τα 4,6 εκατ. άνδρες και διέθεταν 26 χιλ. πυροβόλα και όλμους, 3,2 χιλ. άρματα μάχης, 4,4 χιλ. πολεμικά αεροπλάνα, 115 πολεμικά πλοία (από αυτά 57 υποβρύχια). Αυτά για να γνωρίζουμε ποιος βοήθησε ποιον.
Η εγκαθίδρυση στη Γερμανία, το 1933, του ναζισμού, μιας ωμής δικτατορίας του τρόμου και των διωγμών, και ας είχε ανέβει στην κυβερνητική εξουσία με κοινοβουλευτική μορφή (τα μονοπώλια είχαν επιλέξει τον Χίτλερ για την εξουσία), μετέβαλε αυτή τη χώρα σε δύναμη κρούσης του ιμπεριαλισμού, που στρεφόταν, κατά πρώτο λόγο, ενάντια στην ΕΣΣΔ. Σ' αυτήν την κατεύθυνση έδιναν συμβουλές οι Αγγλογάλλοι και οι Αμερικανοί, ακόμη και ως προς το σχέδιο επίθεσης. Αρχικά στην Πολωνία, μετά στην Τσεχοσλοβακία και από κει στην ΕΣΣΔ.
Μια εικόνα που στοιχειώνει τους ιμπεριαλιστές: Ο Κόκκινος Στρατός σέρνει τις σημαίες των ναζί στην Κόκκινη Πλατεία στη Μόσχα
Μια εικόνα που στοιχειώνει τους ιμπεριαλιστές: Ο Κόκκινος Στρατός σέρνει τις σημαίες των ναζί στην Κόκκινη Πλατεία στη Μόσχα



















Η Σοβιετική Ενωση, σε συνθήκες που ο πόλεμος ήταν ορατός και αναπόφευκτος, ακολούθησε πολιτική που απέβλεπε στην όσο γίνεται συγκράτηση του γερμανικού ιμπεριαλισμού και τη δημιουργία, όσο μπορούσε να γίνει, προϋποθέσεων ασφάλειας και διατήρησης της ειρήνης. Ετσι, στις 2 Μάη 1935 υπογράφτηκε στο Παρίσι το γαλλο-σοβιετικό σύμφωνο αμοιβαίας βοήθειας και με την Τσεχοσλοβακία. Η σοβιετική κυβέρνηση, με τον τρόπο αυτό, πάλευε με κάθε μέσο για την αποτροπή του πολέμου. Ταυτόχρονα, το σοβιετικό κράτος πήρε μια σειρά από μέτρα, που απέβλεπαν στην ενίσχυση της άμυνας της χώρας και στην ανάπτυξη του στρατιωτικο-οικονομικού δυναμικού της.
Το Μάρτη του 1936 τα γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν την αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη της Ρηνανίας. Το Νοέμβρη του 1936 η Γερμανία και η Ιαπωνία υπέγραψαν το «αντικομμουνιστικό σύμφωνο» (ενάντια στη Γ' Διεθνή), στο οποίο το 1937 προσχώρησε και η Ιταλία.
Η Γερμανία, επωφελούμενη από την πολιτική της λεγόμενης «μη επέμβασης», που ακολουθούσαν η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία, κατέλαβε το Μάρτη του 1938 την Αυστρία και άρχισε να προετοιμάζει επίθεση κατά της Τσεχοσλοβακίας.
Το Σεπτέμβρη του 1938 έγινε συνάντηση Μεγάλης Βρετανίας, Γαλλίας, Γερμανίας και Ιταλίας, στο Μόναχο, όπου η Τσεχοσλοβακία συμφωνήθηκε να δοθεί στον Χίτλερ. Χωρίς ουσιαστικά να γίνει συζήτηση, αφού ήδη η κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας είχε προειδοποιηθεί με τελεσίγραφο της Μεγάλης Βρετανίας να δεχτεί τους όρους της Γερμανίας, δηλαδή την προσάρτηση στη Γερμανία εδαφών της με γερμανικό πληθυσμό (περιοχή των Σουδητών).
Το Μάρτη του 1939 η Γερμανία κατέλαβε ολόκληρη την Τσεχοσλοβακία. Στη συνέχεια κατέλαβε την περιοχή Μέμελ της Λετονίας και επέβαλε στη Ρουμανία υποδουλωτικό «οικονομικό» σύμφωνο. Η Ιταλία, τον Απρίλη του 1939, κατέλαβε την Αλβανία. Ως απάντηση στη διεύρυνση της φασιστικής εισβολής, οι κυβερνήσεις της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας, για να περιφρουρήσουν τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντά τους στην Ευρώπη, υποσχέθηκαν «εγγυήσεις ανεξαρτησίας» σε Πολωνία, Ρουμανία, Ελλάδα και Τουρκία. Τον Απρίλη - Μάη του 1939 η Γερμανία κατήγγειλε την αγγλοαμερικανική ναυτική συμφωνία του 1935, ακύρωσε το σύμφωνο μη επίθεσης με την Πολωνία, που υπογράφτηκε το 1934 και έκλεισε με την Ιταλία το λεγόμενο Χαλύβδινο σύμφωνο, με βάση το οποίο η ιταλική κυβέρνηση υποχρεωνόταν να βοηθήσει τη Γερμανία, αν αυτή εμπλακεί σε πόλεμο με τις δυτικές καπιταλιστικές δυνάμεις.
Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, η ΕΣΣΔ επιμένει στην αναγκαιότητα συμφωνίας με Γαλλία και Μεγάλη Βρετανία, προκειμένου να αντιμετωπιστεί όσο μπορούσε η εξελισσόμενη σε παγκόσμιο πόλεμο πραγματικότητα, με βασικό πεδίο το έδαφος της Ευρώπης. Στις διαπραγματεύσεις που έγιναν στη Μόσχα το καλοκαίρι του 1939 Μεγάλη Βρετανία και Γαλλία κωλυσιεργούν με σκοπό να επιταχύνουν την επίθεση της Γερμανίας στην ΕΣΣΔ. Ετσι, δε δέχτηκαν την υπογραφή συμφωνίας, που πρότεινε η ΕΣΣΔ και που μιλούσε για κοινό μέτωπο κατά των ναζιστών. Την ώρα που οδηγούσε τις διαπραγματεύσεις της Μόσχας σε αποτυχία, η αγγλική κυβέρνηση ερχόταν σε μυστικές επαφές με τους χιτλερικούς, μέσω του πρεσβευτή τους στο Λονδίνο, Χ. Ντίρκσεν, επιδιώκοντας να πετύχει συμφωνία με τη Γερμανία για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, με δεδομένη την επίθεση στην ΕΣΣΔ και την καταστροφή της.
Η Σοβιετική Ενωση μπροστά στον άμεσο κίνδυνο επίθεσης της ναζιστικής Γερμανίας και έχοντας προβλέψει το αναπόφευκτο του πολέμου, αφού δεν ευοδώθηκαν οι διαπραγματεύσεις υπογραφής συμφωνίας με τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία, οδηγείται στην υπογραφή του προτεινόμενου, από τη Γερμανία, συμφώνου μη επίθεσης, του γνωστού και ως συμφώνου Μολότοφ - Ρίμπεντροπ. Σκοπός της, από άποψη ταχτικής, ήταν να καθυστερήσει όσο γίνεται περισσότερο τη ναζιστική επίθεση ενάντιά της και να προετοιμαστεί επίσης όσο γίνεται πιο ολοκληρωμένα για την αντιμετώπιση του πολέμου της Γερμανίας ενάντιά της. Αυτή η επιλογή ήταν αναπόφευκτη και με μια έννοια επιβλήθηκε από την ταχτική των άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Η υπογραφή στις 23 Αυγούστου 1939 του σοβιετικογερμανικού συμφώνου είχε τη δική του συμβολή ώστε, παρά τους υπολογισμούς των πολιτικών του ενός ιμπεριαλιστικού συνασπισμού (Γαλλίας - Βρετανίας), αλλά και των ΗΠΑ, ο παγκόσμιος πόλεμος να αρχίσει με τη σύγκρουση στους κόλπους του καπιταλιστικού κόσμου.
Το Κατίν
Στις 13 Απρίλη 1943, δύο περίπου μήνες μετά τη συντριβή των χιτλερικών στο Στάλινγκραντ, ο ραδιοφωνικός σταθμός του Βερολίνου ανακοίνωσε την «ανακάλυψη» από τη Βέρμαχτ ενός μαζικού τάφου 3.000 Πολωνών αξιωματικών σε μια περιοχή στο δάσος του Κατίν, κοντά στο Σμολένσκ (στη συνέχεια, ο αριθμός αυτός ανέβηκε στις 15.000 με 22.000 - 25.700, σύμφωνα με τη «Μαύρη Βίβλο του Κομμουνισμού»!). Ενοχος αυτού του εγκλήματος: Ο εβραιομπολσεβικισμός.
Ο ίδιος ο Γκέμπελς, στα απομνημονεύματά του, είναι αρκετά αποκαλυπτικός. Γράφει: «Εδωσα οδηγίες να γίνει η ευρύτερη δυνατή εκμετάλλευση αυτού του προπαγανδιστικού υλικού. Θα μπορέσουμε να επιζήσουμε με αυτό για μια - δυο βδομάδες (...) Δυστυχώς στους τάφους του Κατίν βρέθηκαν γερμανικές σφαίρες (...) Είναι απαραίτητο αυτή η πληροφορία να παραμείνει άκρως απόρρητη. Αν ποτέ ερχόταν εν γνώσει του εχθρού, η όλη υπόθεση του Κατίν θα κατέρρεε» (Απομνημονεύματα Γκέμπελς, Goebbels J, 1948, «The Goebbels Diaries, 1942 - 1943», μετάφραση Louis P. Lochner, New York: Doubleday & Company).
Και αλλού: «Υπολογίζουμε το ενδεχόμενο να πάμε την αντισοβιετική καμπάνια πολύ μακριά, αλλά αισθανόμαστε ότι δεν πρέπει να χάσουμε την ευκαιρία να αξιοποιήσουμε τη Γενική Συνέλευση (του ΟΗΕ) για έναν τόσο πολύτιμο προπαγανδιστικό σκοπό. Μπορούμε να αναδείξουμε τη σφαγή στο Κατίν...» (ντοκουμέντα του US Department of State / Foreign Relations of the United States, «Σχέσεις ΗΠΑ - ΟΗΕ», τόμος ΙΙΙ, 1952 - 1954, σελ. 13).
Ο νομικός Γιούρι Σλομπότκιν, στέλεχος και πρώην βουλευτής του Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος Ρωσίας (ΚΕΚΡ), με σειρά άρθρων του στην εφημερίδα «Εργαζόμενη Ρωσία», αποδείχνει ότι η υπόθεση του Κατίν ήταν οργανωμένη από τη Γερμανία. Γράφει:
«Στο Κατίν οι Γερμανοί εγκατέστησαν γερμανική ομάδα της προπαγάνδας. Ο Γκέμπελς υποδείκνυε με επιμονή στους υφισταμένους του: "Οι Γερμανοί αξιωματικοί, που θα αναλάβουν την καθοδήγηση, θα πρέπει να είναι εξαιρετικά πολιτικά προετοιμασμένοι και έμπειροι άνθρωποι, ικανοί να ενεργούν με ευελιξία και βεβαιότητα. Μερικοί άνθρωποί μας πρέπει να είναι εκεί πιο πριν, έτσι ώστε όλα να είναι έτοιμα κατά την άφιξη του Ερυθρού Σταυρού και κατά τις εκταφές να μην αντιμετωπίσουν καταστάσεις που δεν αντιστοιχούν στη γραμμή μας».
Το 1995 κυκλοφόρησε στη Μόσχα το βιβλίο «Ερευνα για το Κατίν», του Γ. Μούχιν. Μεταξύ πολλών, ο Γ. Μούχιν κατονομάζει τρεις άμεσες αποδείξεις: 1) Τα συμπεράσματα των ιατροδικαστών εμπειρογνωμόνων, συμπεριλαμβάνοντας μια σειρά απ' αυτούς, οι οποίοι το 1943 ήταν στην επιτροπή του Γερμανού καθηγητή Γ. Μπουτς, για το ότι, βάσει του βαθμού της αποσύνθεσης των πτωμάτων, της κατάστασης του ιματισμού τους και άλλων σημαδιών, μέχρι τη στιγμή της εκταφής από τους χιτλερικούς, οι σκοτωμένοι ήταν θαμμένοι στη γη το πολύ ενάμιση χρόνο. Δηλαδή, ο χρόνος της δολοφονίας τους αφορά το φθινόπωρο του 1941. 2) Οι σφαίρες και οι κάλυκες, που ανακαλύφθηκαν στους τάφους, είχαν διαμέτρημα 7,65 χιλιοστών και 6,35 χιλιοστών και τα χαρακτηριστικά του γερμανικού εργοστασίου παραγωγής σφαιρών «Genshovik», σε συντομογραφία «Geko», δηλαδή, παράχθηκαν στη Γερμανία. 3) Περίπου στο 20% των πτωμάτων τα χέρια δέθηκαν με τύπο σπάγκου, ο οποίος πριν από τον πόλεμο δεν παραγόταν καθόλου στην ΕΣΣΔ, αλλά παραγόταν στη Γερμανία.
Η επιτροπή των ιατροδικαστών εμπειρογνωμόνων, στην οποία επικεφαλής ήταν ο Γ. Μπουτς, έμεινε στο Κατίν μόνο δύο μέρες και, αφού άνοιξε εννέα πτώματα, που εκ των προτέρων είχαν προετοιμάσει οι χιτλερικοί, την 1η Μάη του 1943 αναχώρησε για το Βερολίνο. Τον Μπουτς τον σκότωσαν το 1944 οι ίδιοι οι Γερμανοί, με την υποψία ότι θα αποκαλύψει τη βρώμικη δουλειά τους για τους ενταφιασμένους στο Κατίν.
Ο λιμός
Αμέσως μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η σοβιετική εξουσία προχώρησε στην κατάργηση της ιδιοκτησίας γης των τσιφλικάδων, της αυτοκρατορικής οικογένειας και της Εκκλησίας, η οποία τέθηκε στη διάθεση των νομαρχιακών Σοβιέτ. Στη συνέχεια, όμως - και μέσα από τις συνθήκες που δημιούργησε η Νέα Οικονομική Πολιτική (ΝΕΠ) - οι κουλάκοι (οι καπιταλιστές της υπαίθρου, που διέθεταν στην κατοχή τους μέσα παραγωγής, μύλους, αποθήκες, κ.λπ.) άρχισαν να συγκεντρώνουν και πάλι την αγροτική παραγωγή στα χέρια τους. Οι φτωχοί αγρότες, μην έχοντας τη δυνατότητα πολλοί εξ αυτών να καλλιεργήσουν τα χωράφια τους, αναγκάζονταν να νοικιάσουν π.χ. εργαλεία, σπόρους, κ.ά. από τους κουλάκους. Μια κακή σοδειά αρκούσε για βρεθούν χρεωμένοι και να χάσουν τη γη τους. Η συγκέντρωση αυτή της παραγωγής επέτρεψε στους κουλάκους να ασκούν σοβαρές οικονομικές και πολιτικές πιέσεις στη σοβιετική κοινωνία. Μείωναν την τροφοδότηση των πόλεων, απειλώντας τις με πείνα, ασκούσαν έλεγχο στις τιμές των αγαθών, κρατώντας τις σκόπιμα υψηλές για να πετύχουν περισσότερο κέρδος, στέκονταν τροχοπέδη στην ανάπτυξη της σοσιαλιστικής βιομηχανίας που είχε ανάγκη το αγροτικό προϊόν, κ.λπ. Η αντιμετώπιση του προβλήματος λοιπόν ήταν ζωτικής σημασίας για τη Σοβιετική Ενωση και την εξέλιξη της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Ετσι, αποφασίστηκε η σταδιακή συνένωση των μικρών αγροτικών καλλιεργειών σε μεγάλες παραγωγικές μονάδες.
Η κολεκτιβοποίηση υπήρξε πεδίο έντονης ταξικής πάλης. Η πάλη αυτή, η οποία έλαβε διάφορες μορφές παθητικής (δολιοφθορά, άρνηση συγκομιδής) ή ενεργητικής αντίδρασης (ένοπλες επιθέσεις, δολοφονίες, καταστροφές κολχόζ), εκδηλώθηκε με ιδιαίτερη σφοδρότητα σε περιοχές της Ουκρανίας που συνόρευαν με την Πολωνία και που οι δυνάμεις της αντεπανάστασης είχαν ερείσματα από την εποχή του εμφυλίου.
Επικεφαλής της αντίδρασης ήταν οι «χαμένοι» της κολεκτιβοποίησης, δηλαδή οι «κουλάκοι», η «τελευταία και πιο πολυάριθμη από τις εκμεταλλεύτριες τάξεις». Επρόκειτο για έναν πραγματικό πόλεμο: Στο αποκορύφωμα της αντίδρασης, το Μάρτη του 1930, σημειώθηκαν στην Ουκρανία 2.945 ένοπλες επιθέσεις (το 45,1% του συνόλου στην ΕΣΣΔ την εν λόγω περίοδο), ενώ το ίδιο έτος δολοφονήθηκαν 1.197 σοβιετικά επαρχιακά στελέχη και πρωτοπόροι κολχόζνικοι αγρότες (δίχως να συμπεριλαμβάνονται τα μέλη και τα στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος).
Ας δούμε τι αναφέρει σχετικά ο I. Mazepa, ένας Ουκρανός εμιγκρές αντεπαναστάτης (και πρώην πρωθυπουργός της εθνικιστικής κυβέρνησης Πετλιούρα): «Αρχικά υπήρξαν ταραχές στα κολχόζ και αλλού, όπου οι κομμουνιστές αξιωματούχοι και οι πράκτορές τους δολοφονούνταν, αλλά στη συνέχεια προτιμήθηκε ένα σύστημα παθητικής αντίστασης, το οποίο στόχευε σε μια συστηματική παρακώλυση του προγραμματισμού των μπολσεβίκων, αναφορικά με το θερισμό και τη συγκέντρωση της συγκομιδής... Ολόκληρα κομμάτια γης έμειναν αθέριστα, ενώ ακόμα και όταν οι καρποί μαζεύονταν, σε πολλές περιοχές, ιδιαίτερα στο Νότο, 20, 30 ακόμα και 50% έμεναν στους αγρούς, και είτε δε συλλέγονταν καθόλου είτε καταστρέφονταν...». Η αντίδραση αυτή «επέφερε την αποτυχία της συγκέντρωσης της συγκομιδής το 1931, και ακόμα περισσότερο, εκείνης το 1932...».
Ο Frederick Wilson, καθηγητής του Williams College, ο οποίος βρισκόταν στην Ουκρανία την επίμαχη περίοδο, έγραψε πως οι κουλάκοι προτίμησαν να σφαγιάσουν τα ζώα τους παρά να τα δώσουν στα συλλογικά αγροκτήματα, με αποτέλεσμα το διάστημα 1928 - 1933 η ΕΣΣΔ να στερηθεί σχεδόν το 50% του συνολικού ζωικού της αποθέματος: «Η σοβιετική αγροτική οικονομία ανέκαμψε από αυτή την τεράστια καταστροφή μόλις το 1941». Σε αυτό συμφωνούν και οι S. & B. Webb (ο S. Webb ήταν, μεταξύ άλλων, ο συνιδρυτής του London School of Economics), που παραθέτουν και τα σχετικά στοιχεία, κάνοντας λόγο για ένα πραγματικό «ολοκαύτωμα»: Το διάστημα 1929 - 1933 τα άλογα μειώθηκαν από 34 εκατομμύρια σε μόλις 16,6, τα βοοειδή από 68,1 σε 38,6, τα πρόβατα και οι γίδες από 147,2 σε 50,6, τα γουρούνια από 20,9 σε 12,2, κ.ο.κ. Αξίζει να σημειώσουμε πως οι Webb επισκέφτηκαν δύο φορές την ΕΣΣΔ, το 1932 και το 1934, διαπιστώνοντας πως υπήρχαν όντως ελλείψεις σε τρόφιμα, διαφοροποιούμενες από περιοχή σε περιοχή, οι οποίες όμως οφείλονταν στις «ατελείωτες ραδιουργίες των κουλάκων, των οποίων η (ταξική) θέση απειλούνταν με αφανισμό» και όχι σε κάποια υποχθόνια πολιτική πείνας των μπολσεβίκων.
Οι κουλάκοι δεν είχαν κανέναν ενδοιασμό να καταδικάσουν χιλιάδες ανθρώπους στην πείνα. Αλλωστε, το όπλο της πείνας υπήρξε προσφιλές σε αυτούς όλα τα προηγούμενα χρόνια, προκειμένου να πιέσουν και να εκβιάσουν τη σοβιετική εξουσία (αυτός ήταν και ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους έγινε η κολεκτιβοποίηση). Η αποτυχία της σοδειάς οφειλόταν στη σκόπιμη παρακώλυση ή καταστροφή της συγκομιδής από τις δυνάμεις της αντεπανάστασης (όπως, άλλωστε, οι ίδιοι υπερηφανεύονται και ομολογούν), στη μαζική σφαγή των ζώων και βεβαίως στην ένοπλη αντίδραση, που δε θα μπορούσε να ηττηθεί δίχως την υποστήριξη και την κινητοποίηση της μεγάλης πλειοψηφίας του σοβιετικού λαού. Δεν είναι τυχαίο πως, με το που νικήθηκαν οι δυνάμεις της αντίδρασης, η σοδειά του 1933 υπήρξε μια από τις καλύτερες, ακολουθούμενη από μια επίσης εξαιρετική συγκομιδή το 1934.
Τα «εγκλήματα του κομμουνισμού» στην Ουκρανία «ανέδειξαν» πρώτοι οι ναζί το 1933. «Από τη στιγμή που ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία», αναφέρει σχετική σοβιετική έκθεση της εποχής, «η χιτλερική κυβέρνηση μέσω των παγγερμανικών της οργανώσεων εκτόξευσε μέσα από το φασιστικό Τύπο μια εκτεταμένη αντισοβιετική καμπάνια περί λιμού στην Ουκρανία, οργάνωσε εκθέσεις φωτογραφιών λιμοκτονούντων Ουκρανών και δημοσίευσε προβοκατόρικες δηλώσεις του γερμανικού πληθυσμού της Ουκρανίας που ζητούσε βοήθεια». Η καμπάνια, που τιτλοφορούνταν «Αδέρφια σε Ανάγκη», εκτός από τη γενικότερη δαιμονοποίηση του κομμουνισμού, είχε σκοπό τη δημιουργία ανάλογου κλίματος στην κοινή γνώμη (ντόπια και διεθνή) ενόψει της επερχόμενης επίθεσης κατά της χώρας των Σοβιέτ.
Στις αρχές του 1935 τη «διεθνή» προβολή και νομιμοποίηση της ναζιστικής προπαγάνδας ανέλαβε το δημοσιογραφικό συγκρότημα του Αμερικανού μεγιστάνα του Τύπου W. Hearst. Ο Hearst, που στις ίδιες τις ΗΠΑ θεωρείται ως ο «πατέρας» της κίτρινης δημοσιογραφίας, υπήρξε (όπως και μεγάλη μερίδα του αστικού κόσμου τότε) γνωστός υποστηρικτής των «λύσεων» που προσέφερε ο φασισμός στην οικονομική και πολιτική κρίση του Μεσοπολέμου (μεταξύ άλλων ήταν επί χρόνια χρηματοδότης του Μουσολίνι). Μήνες πριν από την καμπάνια περί «σοβιετικού λιμού», ο Hearst είχε επισκεφτεί τη ναζιστική Γερμανία, όπου συναντήθηκε με κορυφαία στελέχη του καθεστώτος, όπως ο E. Hanfstaengel (υπουργός Τύπου του Ράιχ) και βεβαίως με τον ίδιο τον Χίτλερ.
Ακολούθως, το Φλεβάρη του 1935, οι εφημερίδες του Hearst άρχισαν να δημοσιεύουν σειρά άρθρων καταγγέλλοντας μια ανθρωπιστική καταστροφή άνευ προηγουμένου στη σοβιετική Ουκρανία με τουλάχιστον 6.000.000 θύματα: Συνέπεια ενός σκληρού, απάνθρωπου, ανθρωποφάγου κομμουνιστικού καθεστώτος.
Η αρθρογραφία του λιμού, που συνοδευόταν από ανάλογες φωτογραφίες φρίκης (σκελετωμένα παιδιά, πτώματα κ.λπ.), έφερε την υπογραφή ενός Thomas Walker. Ο Walker παρουσιαζόταν στους αναγνώστες ως «διακεκριμένος δημοσιογράφος, μελετητής των ρωσικών ζητημάτων, που ξόδεψε πολλά χρόνια περιοδεύοντας στη Σοβιετική Ενωση». Παράλληλα, τονιζόταν πως ο ίδιος «ρίσκαρε τη ζωή του για να τραβήξει τις φωτογραφίες του λιμού».
Ωστόσο, το «σενάριο» ήταν τόσο κακότεχνα φτιαγμένο που δεν άργησε να καταρρεύσει: Καταρχάς, αποδείχθηκε πως ο T. Walker δε βρέθηκε ποτέ στις περιοχές που υποτίθεται ότι είδε, κατέγραψε και φωτογράφισε τα «γεγονότα». Κατά δεύτερον, οι φωτογραφίες «που τράβηξε με ρίσκο της ζωής του» ήταν εξόφθαλμα ετεροχρονισμένες, αφού σε άλλες οι στρατιώτες που απεικονίζονταν φορούσαν στολές του τσαρικού ή ακόμα και του αυστροουγγρικού στρατού (είχαν δηλαδή τραβηχτεί από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο), ενώ άλλες ήταν από το λιμό του 1921 - 1922 στην περιοχή του Βόλγα (αποτέλεσμα του πολέμου, της ιμπεριαλιστικής επέμβασης και του εμφυλίου).
Το «κερασάκι» στην όλη υπόθεση ήρθε τον Ιούλη του 1935, όταν ο Walker βρέθηκε έγκλειστος στις φυλακές της Νέας Υόρκης. Ο T. Walker δεν ήταν καν T. Walker. Ηταν ο Robert Green, «ένας κατάδικος φυγάς από τις Κρατικές Φυλακές του Κολοράντο, απ' όπου δραπέτευσε... ενώ εξέτιε 8ετή ποινή κάθειρξης για πλαστογραφία»! Ο R. Green παραδέχτηκε ενώπιον του δικαστηρίου ότι οι φωτογραφίες δεν ήταν δικές του και ότι η όλη ιστορία δεν ήταν παρά μια απάτη.
Οι δίκες
Υπάρχει ένα ακόμα ζήτημα που κατέχει την κορυφή στις θέσεις της αστικής και της οπορτουνιστικής βιβλιογραφίας. Πρόκειται για τις δίκες της Μόσχας, που τις περισσότερες φορές παρουσιάζονται ως η κατάληξη του σχεδίου του Στάλιν για την εξόντωση των μπολσεβίκων ηγετών. Μια τέτοια προσέγγιση σκοντάφτει σε μια σειρά από αντιφάσεις. Είναι κοινώς ομολογούμενο ότι η πολιτική γραμμή του Στάλιν ήταν κυρίαρχη από τις αρχές του '30. Παρ' όλα αυτά οι εσωκομματικοί αντίπαλοι όχι μόνο δεν εξοντώθηκαν, αλλά επανεντάχθηκαν στο κόμμα (με εξαίρεση τον Τρότσκι) πριν από το «συνέδριο των νικητών» (17ο Συνέδριο - 1934).
Οι δίκες της Μόσχας μπορούν να ερμηνευθούν μόνο ενταγμένες μέσα στις συνθήκες στις οποίες διεξήχθησαν. Πρόκειται για μια εποχή προετοιμασίας της Σοβιετικής Ενωσης σε σχέση με τον επερχόμενο παγκόσμιο πόλεμο. Η σοβιετική εξουσία προσπαθεί να σταθεροποιηθεί στο εσωτερικό μέσα από όλο και πιο ευρείες κοινωνικές συμμαχίες που κατοχύρωνε το Σύνταγμα του 1936. Συνάμα, απαραίτητος παράγοντας ήταν η ενιαία δράση του κόμματος και του κράτους. Την ίδια εποχή ο Τρότσκι έχει περάσει στη θέση της ανατροπής της σοβιετικής ηγεσίας και οι οπαδοί του μετατοπίζονται από τη φραξιονιστική δραστηριότητα στο εσωτερικό των κομμουνιστικών κομμάτων και της Διεθνούς, στη δημιουργία αντιπολιτευόμενων κομμάτων. Επαφή με τον Τρότσκι φαίνεται να είχαν και οι Κάμενεφ και Ζινόβιεφ. Εξάλλου, αυτός είναι ο λόγος που ο Μπουχάριν θεωρούσε προδοτικές όλες τις παλιές ομάδες του κόμματος στις καινούριες συνθήκες. Επομένως, ανεξάρτητα από τις υπερβολές στις διώξεις της περιόδου 1936 - 1938, η σοβιετική εξουσία στην ουσία απαντούσε στις αντικαθεστωτικές πράξεις, μιας και οι σκοποί των αντιφρονούντων και του γερμανικού ιμπεριαλισμού συνέκλιναν και μια αντεπαναστατική δραστηριότητα την περίοδο που η Σοβιετική Ενωση θα δεχόταν επίθεση θα μπορούσε να αποβεί καταστροφική.

Read more...

Το Σάββατο 26 Αυγούστου η προφεστιβαλική εκδήλωση στην πλατεία Τσαριτσάνης στα πλαίσια του 43ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή»

>> Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017


Στην Κεντρική πλατεία Τσαριτσάνης, το Σάββατο 26 Αυγούστου, θα πραγματοποιηθεί η προφεστιβαλική εκδήλωση για το 43ο Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή».
Οι εκδηλώσεις θα ξεκινήσουν στις 21.30 και θα περιλαμβάνουν:
-Πολιτική ομιλία από τον Τάσο Τσιαπλέ μέλος της Κ.Ε του ΚΚΕ.
- Λαϊκό γλέντι.
Στα πλαίσια της εκδήλωσης θα πραγματοποιηθεί τουρνουά πιγκ-πογκ το απόγευμα στην Κεντρική πλατεία Τσαριτσάνης.
Στο χώρο της εκδήλωσης θα λειτουργεί και βιβλιοπωλείο της «Σύγχρονης Εποχής».

Read more...

Όχι στις απολύσεις συμβασιούχων εργαζομένων στους ΟΤΑ

>> Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΡΓΑΤΟΤΕΧΝΙΤΩΝ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΕΛΑΣΣΟΝΑΣ

Το Σωματείο Εργατοτεχνιτών Οικοδόμων Επαρχίας Ελασσόνας καταγγέλλει την από κοινού απόφαση κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και Ελεγκτικού Συνεδρίου που κρίνουν το δικαίωμα στη δουλειά αντισυνταγματικό και πετάνε στην ανεργία άλλες 15.000 συμβασιούχους στην καθαριότητα και άλλες υπηρεσίες των ΟΤΑ.
Η συγκυβέρνηση αλλά και η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου (κρατικός μηχανισμός που σήμερα κάνει τη βρώμικη δουλειά για λογαριασμό της κυβέρνησης) κρίνουν το δικαίωμα στη δουλειά των χιλιάδων συμβασιούχων σε όλους τους δήμους της χώρας αντισυνταγματικό και τους ΑΠΟΛΥΕΙ, αφού απαγορεύει οι εργαζόμενοι να δουλεύουν για πάνω από 8 μήνες!
Παράλληλα το υπουργείο Εσωτερικών δεν αμφισβητεί στο ελάχιστο την απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, μιλά μόνο για πληρωμή των δεδουλευμένων και προτείνει στους δημάρχους να αξιοποιήσουν τις "δυνατότητες" που δίνει το υφιστάμενο αντιλαϊκό πλαίσιο προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις μεγάλες ελλείψεις προσωπικού που θα προκαλέσουν οι απολύσεις. Πρακτικά προτείνει στους δήμους να προχωρήσουν σε προσλήψεις με δίμηνες συμβάσεις...
Για την Eλασσόνα η υλοποίηση αυτής της απόφασης σημαίνει: Δεν θα λειτουργεί η υπηρεσία καθαριότητας, αφού η λειτουργία των υπηρεσιών αυτών στηρίζονται αποκλειστικά στους συναδέλφους συμβασιούχους.
Καθόλου τυχαία και η χρονική στιγμή της απόφασης: Έπειτα από το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης, με ό,τι αυτό σημαίνει για τα λαϊκά στρώματα, η κυβέρνηση ΑΠΟΛΥΕΙ χιλιάδες εργαζόμενους, ώστε έτσι οι ιδιωτικοί επιχειρηματικοί όμιλοι να εισβάλλουν χωρίς εμπόδια σε δημοτικές υπηρεσίες (καθαριότητα, ύδρευση, κλπ.).
Απαιτούμε τώρα από την κυβέρνηση να φέρει στη Βουλή τη νομοθετική ρύθμιση που κατέθεσαν οι Επιτροπές Αγώνα Συμβασιούχων από όλη την Ελλάδα για άμεση μετατροπή όλων των συμβάσεων από ορισμένου σε αορίστου χρόνου

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΤΟΤΕΧΝΙΤΩΝ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΕΛΑΣΣΟΝΑΣ

Read more...

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

>> Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017


Η δημοσιοποίηση της απόφασης της Ολομέλειας του Ελεγκτικού στέλνει τελεσίδικο μήνυμα. Χιλιάδες εργαζόμενοι στους Δήμους της χώρας, όπως και στο Δήμο Ελασσόνας, στέλνονται στην ανεργία. Για πολλούς από αυτούς τους αμφισβητείται προκλητικά ακόμα και η πληρωμή τους για δουλειά, που ήδη έχουν παράσχει. 
Οι εκλεγμένοι κομμουνιστές δημοτικοί σύμβουλοι Ελασσόνας της Λαϊκής Συσπείρωσης, καταδικάζουμε την απαράδεκτη απόφαση του ελεγκτικού συνεδρίου ως προς το περιεχόμενό της για τους ίδιους τους εργαζόμενους. Μιας απόφασης, που έρχεται τελικά να "δικαιώσει’’ εκείνες τις δημοτικές αρχές που έχουν απλήρωτους για μήνες τους εργαζόμενους.
Δηλώνουμε τη στήριξη μας στις δημοτικές αρχές, ιδιαίτερα στους κομμουνιστές δημάρχους, που έδρασαν με βάση την υπαρκτή νομοθεσία και κύρια με την υποχρέωσή τους να λειτουργήσουν στοιχειωδώς, υπεύθυνα τις υπηρεσίες καθαριότητας στους Δήμους τους, να προστατεύσουν τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον των πόλεων τους. Αυτές τις Δημοτικές Αρχές που αντιστέκονται και αρνούνται να παραδώσουν στους εργολάβους κρίσιμες δημόσιες υπηρεσίες, να τους επιτρέψουν να λυμαίνονται δημόσια έσοδα που ακριβοπληρώνουν αποκλειστικά και απευθείας τα νοικοκυριά.
Μέσω αυτής της απόφασης βρίσκει διέξοδο διαφυγής η Κυβέρνηση, που έδρασε τυχοδιωκτικά με το θέμα των συμβασιούχων και το δικαίωμά τους στη μόνιμη σταθερή δουλειά, σε κάλπικη αντιπαράθεση με την ΝΔ και ποτέ δεν αποστασιοποιήθηκε από το ζήτημα της ιδιωτικοποίησης, της αποκομιδής και διαχείρισης των απορριμμάτων, ζήτημα που βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη και αποτελεί ''διακαή πόθο'' μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.
Ως δημοτικοί σύμβουλοι υπερασπιζόμενοι τα λαϊκά συμφέροντα δεν μας επιτρέπεται να σιωπήσουμε. Η σιωπή μας σημαίνει ότι συνηγορούμε οι πόλεις μας να γίνουν χωματερές το επόμενο διάστημα. Ότι αποδεχόμαστε την απόλυση χιλιάδων εργαζομένων, ενώ γνωρίζουμε ότι είναι πλήρως αναγκαίοι και ότι προσλήφθηκαν μέσω ΑΣΕΠ. Η σιωπή μας θα είναι συνενοχή στο τερατόμορφο καθεστώς της ανακύκλωσης των ανέργων, που κτίζεται χρόνια τώρα, και που για τις υπηρεσίες καθαριότητας των Δήμων είναι η βασική αιτία των εργατικών ατυχημάτων που εκτινάσσονται με γεωμετρική πρόοδο τα τελευταία χρόνια.
Λέμε λοιπόν όχι σε αυτόν το νέο αντιλαϊκό κατήφορο και καλούμε τους Δημοτικούς Συμβούλους Ελασσόνας να συνταχτούν με το αίτημα της άμεσης νομοθετικής παρέμβασης της Κυβέρνησης και το πρόβλημα που έχει ανακύψει με ευθύνη της να λυθεί άμεσα, να πληρωθούν και να μονιμοποιηθούν οι εργαζόμενοι, να λειτουργήσουν απρόσκοπτα και χωρίς νέα, ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα οι Δήμοι.
Στηρίζουμε και συντασσόμαστε με τους αγώνες και τις αγωνίες των εργαζομένων και γι’ αυτό το σκοπό θα συνδράμουμε, με τις δυνάμεις που έχουμε. Θα ζητήσουμε στο δημοτικό συμβούλιο της Τετάρτης 21 Ιούνη 2017 να συζητηθεί το θέμα ξεχωριστά από την ημερήσια διάταξη και να πάρει απόφαση. Είναι η ελάχιστη υποχρέωσή μας.

ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΔΗΜΟΥ ΕΛΑΣΣΟΝΑΣ
Οι Δημοτικοί Σύμβουλοι:
Δημήτρης Αβρανάς

Νίκος Βακράτσας

Read more...

Εκδήλωση-συζήτηση:Αιτίες του ιμπεριαλιστικού πολέμου και η στάση του εργατικού κινήματος


Read more...

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΤΟ ΑΜΑΞΟΣΤΑΣΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΕΛΑΣΣΟΝΑΣ

Σε πλήρη εξέλιξη είναι σε πανελλαδικό επίπεδο οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στους Δήμους, με τα ταξικά συνδικάτα και τις ταξικές δυνάμεις του κλάδου να συμβάλλουν σε αυτές με όλες τους τις δυνάμεις, με αφορμή την απόφαση της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου που κρίνει αντισυνταγματική την παράταση των συμβάσεων και την πληρωμή μισθών για την εργασία που παρείχαν από την παράταση και μετά, αφήνοντας μάλιστα ανοιχτό το ενδεχόμενο επιστροφής μισθών που έχουν καταβληθεί.
Στα πλαίσια αυτά, σε κατάληψη του αμαξοστασίου προχώρησαν από σήμερα τα χαράματα και οι εργαζόμενοι στο δήμο Ελασσόνας, διεκδικώντας μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, μετατροπή όλων των συμβάσεων ορισμένου σε συμβάσεις αορίστου χρόνου.
Αύριο για τις 7 το απόγευμα, προγραμματίζεται παράσταση διαμαρτυρίας στο Δημαρχείο Ελασσόνας όπου θα πραγματοποιηθεί συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου.
Εν τω μεταξύ, χθες, πραγματοποιήθηκε δυναμική συγκέντρωση και πορεία στους κεντρικούς δρόμους της Λάρισας, στην οποία συμμετείχαν δεκάδες εργαζόμενοι.
Οι κινητοποιήσεις κορυφώνονται την Πέμπτη 22 Ιούνη, οπότε οι εργαζόμενοι θα πραγματοποιήσουν 24ωρη απεργία.


Τον αγώνα των συμβασιούχων εργαζομένων στους ΟΤΑ στηρίζει το Εργατικό Κέντρο Λάρισας και καλεί τα Δημοτικά Συμβούλια όλων των δήμων του Νομού Λάρισας να μην προχωρήσουν σε καμία απόλυση.
Σε σχετική ανακοίνωση αναφέρει:
«Καμία απόλυση συμβασιούχου στους ΟΤΑ. Να ψηφιστεί τώρα τροπολογία για άμεση μετατροπή όλων των συμβάσεων από ορισμένου σε αορίστου χρόνου.
Το ΕΚΝΛ καταγγέλλει την από κοινού απόφαση κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και Ελεγκτικού Συνεδρίου που κρίνουν το δικαίωμα στη δουλειά αντισυνταγματικό και πετάνε στην ανεργία άλλες 15.000 συμβασιούχους στην καθαριότητα και άλλες υπηρεσίες των ΟΤΑ.
Η απόφαση είναι σαφής όσο και αν σπέρνουν τον εφησυχασμό διάφορα συμφέροντα και τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης. Η ανακοίνωση του υπουργείου Εσωτερικών δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Δεσμεύεται μόνο για την καταβολή των δεδουλευμένων, ενώ ουσιαστικά προτείνει στους δημάρχους να προχωρήσουν σε προσλήψεις 2μηνων, απολύοντας 15.000 περίπου συναδέλφους συμβασιούχους από τους ΟΤΑ.
Ήδη η πλειοψηφία της ΚΕΔΕ θεωρεί τους δημάρχους που απέλυσαν τους συμβασιούχους δικαιωμένους (!) ενώ οι γνωστοί “μηχανισμοί ενημέρωσης” καλούν τους συναδέλφους στα γραφεία μισθοδοσίας και προσωπικού να τους απολύσουν, για να μην τους “καταλογιστούν”!
Κυβέρνηση και πλειοψηφία τις ΚΕΔΕ θέλουν να παραδώσουν την καθαριότητα, τον ηλεκτροφωτισμό και το πράσινο στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους!
Το ΕΚΝΛ απαιτεί από την κυβέρνηση να φέρει αμέσως στη Βουλή τη νομοθετική ρύθμιση που κατέθεσαν οι Επιτροπές Αγώνα συμβασιούχων από όλη την Ελλάδα για άμεση μετατροπή όλων των συμβάσεων από ορισμένου σε αορίστου χρόνου.
Στηρίζει αυτό το αίτημα και τον αγώνα των εργαζόμενων που τους ετοιμάζουν απόλυση. Με τον αγώνα αυτό και την αλληλεγγύη όλων των συνδικάτων, μπορούμε να τους χαλάσουμε τα σχέδιά τους για απολύσεις. Ούτε βήμα πίσω από το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους, από το δικαίωμα για ζωή με αξιοπρέπεια για μας και τις οικογένειές μας!
Παράνομο και αντισυνταγματικό δεν είναι το δικαίωμα στην πλήρη και σταθερή εργασία για όλους, αλλά αυτοί που το καταπατούν, όπως και όλα τα δικαιώματα των εργαζομένων. Γι’ αυτό λέμε νόμος είναι το δίκιο του εργάτη και όχι του κεφαλαιοκράτη.
Το ΕΚΝΛ καλεί τα Δημοτικά Συμβούλια όλων των δήμων του Νομού Λάρισας να μην προχωρήσουν σε καμία απόλυση συμβασιούχου και να στηρίξουν το αίτημα των συμβασιούχων για μετατροπή όλων των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου».

Η παράταξη της ΔΑΣ καλεί τους εργαζόμενους «να πάρουν την υπόθεση του αγώνα στα χέρια τους, παραμερίζοντας και τις πλειοψηφίες σωματείων που βάζουν εμπόδια στις κινητοποιήσεις, “αδρανούν” ή ακόμα και τάσσονται ενάντια. Να πάρουν αποφάσεις στα εργοτάξια του Δήμου για κινητοποιήσεις χρησιμοποιώντας όλες τις μορφές (συγκεντρώσεις, καταλήψεις, ενημέρωση δημοτών κ.α.). Την Πέμπτη 22 Ιούνη να νεκρώσουν οι χώροι δουλειάς από τη μαζική συμμετοχή στην Απεργία».



Read more...

ΑΡΧΕΙΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ

ΑΡΧΗ ΣΕΛΙΔΑΣ

____________

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

  © Blogger templates Palm by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP